ramazan

ramazanda değişiyor şehrin kokusu
hangi dinden, mezhepten, renkten olunursa olunsun; gecenin bir yarısı köşedeki fırında tüten ekmeğin kokusu telaşlandırıyor mideleri ve sofraları.

yürürken ritimler değişiyor. gülümsemeler daha bir anlam kazanıyor olmalı, (yoksa nedendir bilinmez; artıyor ruhumdaki hafiflik.)

(uzaktan davulun sesinin "gerçekten" hoş geldiğini anlıyorum)

derken inançları, kazançları, anlamları bir tarafa bırakıp bakıyorum sokaklara. mutfak ışıkları daha sarı, ay cüretkâr ve seviliyor işte sonbahar.

gül kokusunu özleyenler karanfilden vazgeçmeden de gülün koklanabileceğini anlıyor. çünkü (belki) (uzak)tan da olsa bir yerlerde başkaları da bu heyecanı sizinle paylaşıyor..
fırındaki koku giderek daha da yaklaşırken dudağıma mutfaktan bir ses "sofra hazır" diyor. oruç tutan, tutmayan; (inanan, inanmayan) herkes birbirini bekliyor, samimiyeti görüyorum.

d(erken) son kez ellerimi güvenle uzattığım tırabzanlara dokunuyorum

şehrin tozu dum(an)ı giderek ayrışırken gözlerde, karanlık ruhlara inat, bu şehri sevmeye başlıyorum...

ramazanda şehir bir başka kokuyor.