le temps qui reste

françois ozon 'un izlediğim 11. filmi.

amazon'a baktığım kadarıyla 80 dakikanın az üzeri bir süreye sahip ve böylece bir solukta bitirilebilen bir çalışma. türkiye'de basılmış dvd'si ise 77 dakika. sanki küçük çaplı kesikler yemiş gibi duruyor elimdeki dvd.
ajitasyon sınırlarına hiç yaklaşmadan olduğu gibi bir anlatım söz konusu. ve konu gereksiz yere uzatılmamış.

--spoiler--
Romain'in kanser sonrası çok az olan şansını zorlamayıp tedaviye yanaşmayarak hastalığı kendi dünyasında yaşamasını anlatıyor veda vakti. kanser, vücuda yayılmış ve doktorun ifadesine göre yüzde 5'in dahi altında bir yaşama tutunma olasılığı mevcut. romain bu süreçten sonra çevresindekilerden koparak ölümü son derece bireysel bir olgu olarak değerleyip muhatabı benim edalarında bir tavır takınıyor. yola kız kardeşiyle kavga ederek ve işine dair bir tatil moduna girerek başlıyor, akabinde erkek arkadaşından istemeyerek ayrılıyor. yani iş, sevgili ve kız kardeşle ara bozuluyor. aileden de uzaklaşıyor, hastalıkla gayet kişisel bir yüzleşme gerçekleşiyor. durum sadece büyükanneyle o da ölümü kendince beklediği için paylaşılıyor. ortaya karışık tadında bir çiftin ilişkisine de dahil oluyor. baba olarak vekalet veriyor. sona yaklaştıkça bu kişisel hesaplaşma ve ölümün soğuk yüzü bazı geri adımları da atmayı gerektiriyor. sevgili ve kız kardeşle son kez görüşülüyor ve kopmuşluk- çaresizlik- özlem (çocukluğa geri dönüşler/ yoğun hissiyat ve buruk bir tat) içinde ölüm bekleniyor.
--spoiler--

son derece estetik bulduğum üçlü bir sevişme sahnesi, romain'in elini sasha'nın kalbine götürüp hala atıyor demesi, çocukluğa harikulade geri dönüşler, hiçbir dondurma bu denli buruk olamazdıyı düşündüren sahne, plajın sakinleşmesiyle yavaş yavaş ölüme uzanarak ve istenildiği gibi ulaşılıyor olması temalarını barındıran dipten ve derinden ozon'un inceliğini ve şiirselliğini göze sokan izlenmesi gereken bir veda vakti'ni (finalini) yansıtan yansıtırken de hiçbir abartıya kaçmayan...

10 üzerinden 7,5.