şebnem ferah

yaşlanmış yıpranmış belli. gözlerinin etrafındaki çizgiler artık belli oluyor. yine de değişik bir şey oldu hep bu kadında. tanımlayamadığım bir şey. oturup beraber şişelerce kırmızı şarap içmek istediğim bir insan olmasını sağlayan o şeye olan merakım. o şey onu diğer insanlardan ayıran, o sözleri yazdıran, o tüyleri diken diken ederek şarkılarını söyleten. sesi güzel evet. ama önemli olan bu değil bir solist için bence. önemli olan; "gücün var mı sevgilim derin sularda inci tanesi aramaya?" derken dinleyene " benim gücüm yok. bana güç ver. umutsuzum, umudum ol." dediğini hissettirmesi sesindeki ruhla. ruhu sesinden çıkıp insanların bedenini yalayarak geziyor şarkı söylerken. tüyleri diken diken eden geçerken ki size dokunan esintisi. yaşlansın, çirkinleşsin, bedeni eskisin kimin umurunda? benim değil. ölünceye dek şarkı söylesin yeter.