hayat

annen yanıbaşında intihar edecek, baban terk edip gidecek, teyzen çektiği onca cefa içinde bir de seni idare etmeye çalışacak...

ve sen bir derste "annene" mektup yazacaksın, onu öğretmenine gösterdiğinde o öğretmen paramparça olurken sen gözlerinin içi gülerek bakacaksın ve koca adam olmana rağmen soracaksın "öğretmenim 'anne' kelimesini doğru yazmış mıyım?" diye.

sonra kocaman adamlar ve kadınlar sana "doğru" bir insan olma mavalını okuyup duracaklar. şımarma, konuşma, rahat dur diyecekler. neden olasın ki? neden yapasın bunları? hayat sana doğru insan olma şansını verdi mi ki insanlar senden bunu bekliyorlar. doğru dediğin nedir ki, kimin için değerlidir? olmayan annene yazıp süslediğin mektubun kusursuz olduğunda bu senin için ne değiştirdi ki sanki.

özür dilerim çocuk, keşke gözlerindeki ışığa umut olabilseydim...