live after death

yalnız iron maiden için değil, bugüne dek heavy metal tarihinde piyasaya çıkmış 1985 de çekilen en iyi konser albümüdür. içinde çalınan çoğu parça orjinalinden daha güzel. diğer gruplar ve konserleri için bunu söyleyemedim daha önce. bu yüzden en iyi dedim. "şimdikiler de iyi canım" diyemiyorum. live after death in yeri farklı çünkü. ordan oraya zıplayan, o zamanlar sesi sert müzikler için vokal yapmaya daha elverişli bir adam, çalınan parçaları soloları fazla süsten uzak ve olduğuna yakın çalan, daha dinamik, şimdikinden daha yakışıklı simalar var çünkü orada. iron maidenin en iyi dönemi, kadrosu, ve en iyi şarkıları. fear of the dark hariç *.

görüntü, seksenlerde çekilen nuri alçolu emrahlı türk sinemasını andırıyor olmasının bir önemi yok. hatta ıron maidenin o muhteşem dönemine nostaljik bir hava katması bile son derece hoş. onun yanında ses kayıtları bu kadar iyi olabilirdi zaten. albümün böylesine olağanüstü bir hal almasının nedeninin altında özensizlik olduğu kanısı var içimde her nedense. çünkü bir grup hayatını ömrünü bu video albümüne adamış olsa bu kadar iyi olmazdı diye düşünüyorum. olur bazen, özenerek bezenerek yapmaya uğraştığın bir işi bir bakmışsın üfleye püfleye daha iyisini yapmışsın. aslında kendiliğinden olagelip kişinin şaşkınlıkla boyundan büyük bir iş ortaya çıkarmış olması durumu. zorlayarak lezzetli yapmaya çalıştığın bir keki bir gün aceleye gelerek yaptığında yapmış olduğun en lezzetlisini yapmak gibi. bu albüm de belki aslında sanıldığı kadar özenilerek çekilmediği tahmini ile rastlantısal bir sonuç oluşu ile beyanda bulunsam da büyük başarıların altında büyük bir cevher her zaman bulunur. tabi burada iron maiden zaten büyük bir grup. adamlar bugün oturup kafadan sallama şarkı çalıp söyleseler başarıdır bu saatten sonra. ama live after death başkadır. dünyaya neden daha erken gelemedim de canlısını izleyemedim diye üzüntü duyma sebebidir.

özellikle rime of the ancient mariner adlı parçanın ikinci yarısından itibaren başlayan bruce dickinson çoşkusu ve adrian smith solosu ile süregelen kısım flight 666 daki fear of the dark gibi her izleyişte yerinde duramayıp müzikal doyum ile insanın gözlerini heyecandan doldurabilecek cinstendir. gerçi bruce dickinson zamanında çektikleri bu konser albümü için ışıklandırmayı beğenmediğini söylemiş. mütevaziliğine bırakıyorum. gerçi kendisi de ışıl ışıl bir adam doğrudur. karanlıkmış. aman canım ölümden sonra hayat da böyle değil mi zaten kih kih, en azından o zamanki konserlerin en iyi performansı olduğunu kabül etmiş. neyse.

zevkler ve renkler tartışılmazmış doğrudur ama bu albüm dediğim gibi. zevki rengi yok bu işin, seveni sevmeyeni rapçisi, popçusu, cazcısı herkes ölmeden baştan sona bir kere de olsa seyretmeli, öyle ölmelidir.