bukre

Adını andığımda değil, soyadı değiştiğinde içim sızladı ilk kez.
Artık bir başkasına ait olmasının beni neden bu kadar yaraladığını düşündüm. Kısa bir aşk yaşamıştık hâlbuki. Benim açımdan çok fazla derinliği olmayan, inceldiği yerden kopan; Bana yar olmaması çok da üzmemişken beni, bir başkasının olması neden bu kadar üzmüştü ki? Ne kadar bencilceydi tutumum!
Geçmişi düşündüm sonra. Sır, oradaydı sanırım. Ben onu, onun beni sevdiği kadar çok sevemesem de o, hayatımdan çıktıktan sonra kimse bir daha onun gibi sevmedi beni. işte bu yüzdendi bu yenilmişlik ve kaybetmişlik duygusu.
Ben onunla, Sevilmeyi öğrenmiş ama sevmeyi unutmuştum. insan çok sevilmenin vermiş olduğu şımarıklık ve rahatlıkla bencilleşip, karşısındaki insanın fedakârlık ve inceliklerini görmezden gelebiliyormuş

BUKRE KiTABINDAN.