leyla qasım

"Leyla Qasım bir peşmergedir ve Saddam rejimine karşı savaşmaktadır.

Baasçıların etnik temizlik yaptığı günlerde ülkesinde yaşananları dünyaya duyurmak amacıyla o ve dört arkadaşı ile bir uçak kaçırma olayını gerçekleştirmek isterler. Ancak bu uçak kaçırma işlemi gerçekleşemez. Leyla ve dört arkadaşı Irak rejimi tarafından yapılan üstdüzey bir operasyonla 24 Nisan 1974’te yakalanır.

Saddam askerlerine, Leyla Qasim’in kendisinden ve Baas rejiminden özür dilemesi şartıyla serbest bırakılacağını söyler, aksi takdirde bu peşmerge asılacaktır.

Leyla Qasim’a özür dilersen kurtulursun derler ancak peşmergenin cevabi: ” Ben korksaydım zaten savaşmazdım. benim haklı bir davam var ve özür de dilemem” olur.

Leyla Qasım ve dört arkadaşı 12 Mayıs 1974 yılında idam edilir. Devrimci kadın idam sehpasına giderken Ey Raqib marşını okuyordu. idam edildiğinde henüz 22 yaşındaydı."

kolları arkadan bağlı
saçlarından sürükleyerek getirdiler leyla’yı
söyle dediler
kimsin, kimdi arkadaşların?
adım leyla’dır bayım
babalarının adıyla tanınır,
benim ülkemde insanlar.
yani anlayacağın
leyla kasım’dır
adım, soyadım.
arkadaşlarıma gelince
çok var tanıdığım, tanımadığım
olimbia’da gouges los, lovembura
clara, cezayirli cemile ve diğerleri
bilmem ki hangisini soruyorsunuz?
“ne diyor bu krod kaltağı
gavur isimler sayıyor bana
tek anladığım cemile adı”
diye bağırdı ağzı köpürerek
tanrı dağı kadar müslüman
albay, bir rütbeli saddam uşağı
bir aşağı bir yukarı
odada dolaşıyor albay
aklını başına topla doğrusunu söyle
kimdi arkadaşların
biliyorum masumsun sen
biliyorsun dokunmayız biz masumlara
söyle de kurtul
kimdi arkadaşların
niçin “düştün” bu yola
söyledim isimlerini
arkadaşlarımın bayım
bu yola ise “düşmedim”
bu yolda doğdum ben.
ben kawa’nın dişisiyim
amerika’nın kızılderilisi
harlem’inin zencisiyim bayım
ve mezrabotan uygarlığı’nın sahibiyim.
yatırın dedi kaltağı
cepler açın vücuduna
meydan okumak neymiş
gösterin şuna.
usandı falaka,
usandı coplar
usandı işkenceci
ama usanmadı leyla
“kahrolsun sömürgecilik”
“yaşasın bağımsızlık…”!
buydu son sözleri
ve bayrak gibi
sallandı idam sehpası
ben leyla kasım’ım bayım
belki siz tanımazsınız beni
sizden önce bir albay vardı burada
ölmüş olmalı ve öldü daha niceleri
ama ben çoğaldım bayım.
türkü türkü yayıldım
marş oldum peşmergelerin dilinde
mahkemelerde haykırıyorum
ve öldükçe çoğalıyorum
ben bayım…!