hayat

Bencil, cok bencil. Hatta çoğu zaman fazla şımartılmış küçük kardeş kadar bencil. Yanlız insanlara acımayacak kadar duygusuz, ruhsuz. Acı çektirmekten zevk alışını hissedebiliyorum bazen. Nefes alamıyorum Yaşarken. Aldığım her nefeste nesef alamayışıma isyan ediyorum sessizce. Düşüyorum, yoruluyorum, ağlıyorum, kimi zaman ağlamayı beğenmiyorum. Hissiyatlarımın etkisini ağlayarak ifade etmeyi yeterli bulmuyorum. O yüzden ağlamanın artık cazibeli gelmediğini düşünüyorum ağlarken. Bundan iyisiyle karşılaşcaksam ölmeyi getiriyorum aklıma. insan ölürken kıskanır mı? Ölürken hangi hissi beraberinde götürür? Ben kıskançlığı götüreceğim yanımda. Diğerleri kadar mutlu olamamışlığın verdiği öfkeyi içine katarak yanıma bir tutam kıskançlık alacağım.