sanki

Sanki;
GEMiSiNi başıboş bırakmış bir KAPTAN gibiydim..
Öylesine SÜRÜKLENiYOR,
kontrolü elimde tutmak bir yana,
hep DURUMU kurtarmaya çalışıyordum..

Ve hayat;
bir DÜMENiN başında,
GEMiYi kullanmayı öğrenemeden geçip gidiyordu..

Ama bir gün;
bildiğim her şeyin başkalarının DOĞRUSU olduğunu,
ve ÇEKTiĞiM her acının bildiklerimle iLiŞKiSiNi anladım..

O an, beni MEMNUN ETMEYEN hallerden;
yavaş yavaş sıyrılmaya başladım..

Ve, FARK ettikçe değiştirdim :

HAYIR.. dersem,
insanlar beni SEVMEZ zannederdim, değiştirdim..

Sınırlar KOYMADAN yaşardım, değiştirdim..

Temel önceliğim;
KARŞIMDAKiNiN memnuniyetiydi, değiştirdim..

Tek başıma zaman GEÇiREMEZDiM, değiştirdim.

Alışkanlıklarım BAĞIMLILIĞA dönüşürdü, değiştirdim..

Kafamın içinde sürekli konuşan başka bir BEN vardı, değiştirdim..

Anda olmanın KEYFiNi her zaman çıkaramazdım, değiştirdim..

Eski eşyaları; ANILARIYLA saklardım, değiştirdim..

Sonra;
Bir de baktım ki, artık KAPTAN bendim..! ...