charles bukowski

viskisi hiçbir zaman dolu olmayan zat. her zaman ''viskisinde kalan son yudumu da'' içer ve yoluna devam eder bu adam. herhalde tekelden gidip ''bana dibinde bi yudum kalmış viski getiriniz'' diyerek alıyordu içkisini. bi gün de dolu olsun o şişen. bohem takılmaktan çok, bohem takıldığını göstermek isteyen bir tip görüyorum bukowski okuyunca. argoları fazla zorlama, isyanları fazla yapmacık.. ''fakir ama bilgili, bilgili olmasına rağmen bunu umursamayan adam'' gibi görünmeyle kafayı fena halde bozmuş sanki. gençken: ''ulan benden ne bok olur'' diye düşünmüş, hiçbir bok olmayacağına karar vermiş ve hiçbir bok olmayan adam olup, bu alışılmamış adamı edebiyata sokmaya karar vermiş gibi. her şey planlı sanki. küçük akıllı hippiler ve özentileri de ''bukowski başka yaa'' diyerek bu çarka dahil olmuşlar. ne nietzsche'nin bıyığı olabilir bu herif, ne de dostoyevski'nin sakalı. viskisinden kalan son yudumu da içtikten sonra şişeyi götüne sokup kitap yazar anca.