yoran baba konuşmaları

abi ile yenge tartışılan günden itibaren bana bi kere aşkım demedin tartışmasına girmiştir. Konuşurlar, bağırırlar tabi ki vs vs. Baba yerinden kalkar, kaşlar çatılı, tesbihini alıp daire kapısına doğru ilerlerken ''ben yıllardır karımı ismiyle bile çağırmıyorum doğru dürüst, ne o şikayet etti ne ben sevmemezlik ettim'' der.Kapı kapanır. Ve düşünürüm; babam kaç kere anneme adı ile hitap etmişti ki bırak aşkım canım desin.duymadım ben ciddiyim, evladı olarak.Ama annem de biliyordu; kendisi üzerinde olan saygı dolu sevgiyi o yüzden yükseldi o omuzlar ortamın gerginliğine rağmen karşı konulamaz şekilde geriye doğru.Aşkım, canım vs sözler için ''önemsiz bunlar'' diyen bir çok insan var aslında ama ben en samimi halini babamın dudaklarından dökülürken gördüm birde bir çift omuzda.