özledim

Özledim evet;
Sızlanmayı, kapris yapmayı, şımarmayı, baba evini babamı, düşüp kalktıktan sonra anne diye ağlamayı..
Eşek kadar olmuşken hala sokak da yakar top oynamayı, ilk okula başladığım zaman ki hevesimi, tüm sorumluluğumun okuldan ibaret olduğu günleri, herkese ve herşeye rağmen gülmeyi..
Bayram sabahı kalkar kalmaz el öpmeyi, bayram harçlığımla game boy alıp sabahlara kadar Mario oynamayı, yazları balkonda oturmayı, Kordan da paten kaymayı..
Birine kızdığımda telefonu kapatıp, 3 gün hiç açmamayı, ayrılırken bile ağlamamayı,aşk nedir bilmemeyi, herkesi iyi sanmayı.
Annemin pencere önü menekşelerini, kardeşimin He man tutkusunu, babamın öğrencileri geldiğinde kapıdan onları dinlemeyi, yüzmeyi öğrendiğim yazı..
Halama emanet edildiğimde yaptığım yaramazlıkları, dolabın içinden kuzenin üzerine fırlamayı, karyola da zıplmayı..
Güçlü olduğum zamanları, hayallerimi ,hayalperestliğimi, gece yatarken ettiğim duaları, herşeye ve herkese rağmen hayatı sevmeyi, Değişen ve kaybettiğim herşeyi ve herkesi çok özledim..

Bugün biraz farklı dünden,
durup duruken doldu gözlerim, aklıma bir sürü yüz bir sürü an geldi,
yapmak istediğim üşengeçlikten ertelediğim herşeyi hemen şimdi yapmak istedim,
Sonra koşmak, çocukluğumda ki gibi arkama bakmadan, korkmadan koşmak istedim,
Tüm kaybettiklerimi ve çok özlediklerimi geri getirmek için..