izmir

yaşadığım şehir. bir başkadır efendim bu şehir, cidden ama. öyle karı kız martavallarından da bahsetmeyi düşünmüyorum ayrıca. şimdi her yaz gittiğim afyon ile kıyaslamam icap ederse, bu şehrin insanlarının zihinlerine inanılmaz bir görüşlere saygınlık ilkesi yerleşmiş. şöyle ki; ramazanda* sokaklarda sigara içebilirsiniz, yemek yiyebilirsiniz, kimse karışmaz. bu şehrin inançlı insanları bir başkadır. öyle, etliye sütlüye karışmaz. herkes özgürdür bu şehirde, çünkü geleneksel bir düşünce özgürlüğü var burada. bir de çok dikkatimi çeken bir şey daha var, bu şehirde, diğer şehirlerde pek rastlamayan bir mevzu da var aslında kimsenin pek gündeme getirmediği. türkün ve kürdün de en iyi anlaştığı şehirlerden birisidir. misal, kordondaki çimlerde iki arkadaş grubu düşünün. bir grubun kürtlerden, diğer grubun ise türklerden oluştuğunu ele alalım. hiç bir şekilde hangi provakasyonel hareketlerde gelirsen gel bu iki grubu birbirine düşürmek imkansızdır. fakat ben bunu afyonda görmedim. kısır düşünceli anadolu insanıydılar genelde. türkmenler ve attallar anlaşamıyordu bir türlü, hep kavga hep kavga. fakat izmir de çiçekçi roman teyzelerle bizim çiftlerin aralarında öyle muhabbetler dönüyordu ki, hani demezsiniz bunlar farklı kültürlerin insanları nasıl olur da falan ?. ama yok, herkes de bir beraberlik söz konusu. ben gezi olaylarında, yıllardır kanlı bıçaklı olan, gözgöz-ksk ikilisini aynı otobüsle izmir'den taksim'e doğru yola çıktığını gördüm. keza aynı serüvenler istanbulda da oldu tabi inkar edemem, ama daha bir farklıydı. neyse çok yazdım, karnım acıktı, gidip boyoz alacağım köşedeki al yanaklı muhterem kemal amcadan.