twitter

genelde hayatını olduğu gibi buraya adayanlar var; yaşadığı belki önemli belki güzel anılarını olduğu gibi paylaşan ve hatta bir şey paylaşmak adına ekran karşısında düşüneni bile var.. meşhurdur, bir grubun toplanıp telefonlara sarıldığı görüntüler ve meşhur olduğu kadar da matrix'tir* hani, yazmanın verdiği bir tat var ya, ben de twitter kullandım(ve hala duruyor öylece hesabım) ve alamadım o tadı, alamayacağımı da biliyorum.. 140 karakteri aşamama korkusu uyandırıyor ben de, alışma ve kolaya kaçma; o, eski yazım güzelliğini tadamama bir yandan da..

hani, bu tarz yazıları komplo gibi yazanlar vardır ya, işte, ben onlardan değilim.. insanın keyif aldığı şeyden uzaklaşmasını tavsiye etmem ama kısıtlı bir mantığa bürünüp de bağımlı hale gelmesini istemem kimsenin.. en azından karşımda oturan insanın ve karşımdakine müsade de etmem.. bu yazıyı bir gün karşımda oturanlar için yazdığımı da düşünebilirsiniz, yanlış da değildir doğru olmadığı kadar..

teknoloji, yazıyı okuduğunda bir insanın verdiği tepkiyi gösterene kadar bir şans var yaşamaya, onu değerlendirme tesellisiyle bitiriyorum..