srebrenitza katliamı

zamaninda sesimi cikaramayacak kadar kucuktum, izlemekle kalmanin suc olmayacagi bir yasta. peki siz sevgili ailem, akrabalarim, tanidiklarim, ayni sehirde yasadiklarim, ayni ulkede yasadiklarim? siz de mi kucuktunuz benim kadar? peki sen avrupa? sen hollanda? sen sirbistan? sirbistan sen de mi kucuktun katliamin ne demek oldugunu bilemeyecek kadar? sen birlesmis milletler? senin zaten ne halt oldugunu biliyoruz da bari baris gucu adi altinda yapip butun isbirligini, tum dunyayla bu kadar dalga gecmeseydin.

buyuk bir vicdan azabi bu, bilmiyorum sorumlulari nasil kalkti bu yukun altindan. ya da gercekten olenler musluman olunca kimsenin yuregi mi sizlamiyor? eli kolu mu baglaniyor? gozune perde mi iniyor? vicdaninizi kim, nasil susturuyor peki?

ah bu bizim buyuk ayibimiz... biliyorum yakacak canimizi yillar gecse de. myanmar gibi yakacak, suriye gibi yakacak. nerde yanan canlara sesimiz cikmasa yanacak canimiz, cayir cayir yanacak. yansin. yanmali elbet. yillar gecse de her sene katlanarak buyumeli huznumuz. diger butun gunler gormezden geldigimizin, unutup yasamaya devam ettigimizin intikamini da alacak kadar cok yanmali. keske huznumden iki buklum olabilsem dunyanin her yerindeki zulme, keske her seferinde bu kadar yansa hepimizin cani kardesimiz icin. cunku ancak boyle oldugunda duracak butun bunlar, cunku ancak acisini acimiz bilirsek dinini, dilini, irkini ayirmadan insanlarin iste o zaman birlesebilecegiz insanlar olarak ve yalnizca insanlik icin.

ben o gunu dort gozle bekliyor olacagim, o zamana kadar da dunyanin her yerindeki haksizligin, zulmun allah acisini cektirtsin bana vicdanimda. gozyasim kuruyana kadar aglayayim. bugunleri, bu zulumleri de unutursak kalbimiz kurusun srebrenitsa. affedin bizi cektiginiz her acida payimiz var, affedin bizi.