abi olmak

bir kız kardeş abisiyseniz çok zordur. aranızda onun büyüyüşünü gözleyecek kadar yaş farkı varsa hele. sokakta top peşinde koştururken o dışarıya çıkınca hep bir gözünüz onda olduğundan ya gol yersiniz ya da boş kaleye değil taştan direğe vurursunuz topu. öğlenci olduğu okulundan, hava kararır, bir şey olur, korkar diye orucunuzu bile açmadan almaya gidersiniz. kötü geçen her sınavı için ondan fazla üzülürsünüz, hastalandığı her zaman için keşke ben hastalansam yerine dersiniz, her kızdığınızda "sen benden bir daha bir şey istersin" dersiniz ama her istediğinde gene ilk siz yaparsınız. sonra lise başlar, büyüyordur artık. sadece yaşça değil, tavır olarak da, duygu olarak da büyüyordur. "lan peşinde it sapık var mı" diye msn loglarını gizlice okursunuz, "varsa bilelim icabında dersini verelim itin" diye. arada okuduğunuz, kız arkadaşlarıyla konuştuğu yakışıklı batuhanları görünce bir bıçak saplanır ya kalbinize, bilemezsiniz. artık üniversite vaktine geldik. bakalım daha ne kadar kısa süreli kalp krizleri geçireceğiz.