les miserables

son zamanlarda izlediğim en iyi filmlerden birisiydi. hatta şimdiye kadar izlediğim en iyi filmlerden birisi.

ve şimdiden söyleyeyim, bir filme iki buçuk saatini ayıramıyorsan bi zahmet siktir git. yaşama amına kodumunun hayatını. fox'ta harem vardır, show'da pis yedili vardır onu izle stephan hawking pozisyonunda.

--spoiler--

oyuncularının her birinin sesine hayran kaldım, resmen bir operet tadında okudular. filmi açarken müzikal olduğunu bilmiyordum ve şaşırdım.

hugh jackman'ın jean valjean olduğunu itiraf ettiği sahne mükemmeldi.

anne hathawey film için çok kilo vermiş. bi deri bi kemik kalmış, ama sesi çok düzgündü.

russell crowe diye de bi adam var filmde, söylemesi ayıp nefret ederken hüzünlendirdi kendini bize.

küçük sarı çocuk gavroche öldüğünde duygulanmayan varsa, rica ediyorum film izlemesinler hayatları boyunca. açık ve net.

sacha baron cohen'i ciddi bi filmde görsem bile gülüyorum, bu rol onun için iyi olmuş.

bu arada helena bonham carter yaşlanmıyor mu bana mı öyle geliyor?

son sahne zaten mükemmeldi. bir devrimin ölü insanları.

--spoiler--

kitabını okumadım, muhtemelen okuyamayacağım da, ama victor hugo dayımıza, cennete selam gönderiyorum. iyi ki yazmışsın be hacı.

bu arada filmi türkiye'ye kim getiriyorsa umut bağlamasın. bu kadar kıymet bilmeyen sinemadan yoksun olduğumuz için, tom hooper'dan özür diliyorum. şayet en fazla 5 bin kişinin gideceği kanaatindeyim. bu ülke koyunlarına devrim verme sen, ihtiras aldatma ver. onu izler anca taşakbeyinliler.