sözün bittiği anlar

durup dururken, aslında bana göre durup dururken anlaşılan 5 yaşındaki oğluma göre potansiyel enerjiyi kinetiğe dönüştürme ziline bir sebep çoktan basmış olmalı neyse akışı bozmayalım zira sözün bittiği yere doğru gidiyoruz. durup dururken oğlum elinde kumbarası ile karşıma dikildi. tam da "bu çocuk tasarruf işini abarttı" diye düşünürken o minik elleriyle kumbarasından çıkardığı 5 lirasını bana uzattı ve bütün masumluğuyla "al baba kendine birşeyler alırsın." dedi. işte o an benim için sözün bittiği andı. sadece anlamsız bir gülümseme ile mukabelede bulunabildim. o ise arkasında bir heykel bırakıp yarım bıraktığı oyununa döndü. babasını sadece resimlerden tanıyan biri için yaşananlar "tarifi imkansız duygular içindeyim" grubuna dahildi. ve artık bazı şeylerin gözle görülen elle tutulan bir hatırası vardı. orta yıpranmışlıkta bir kağıt beş lira.