aşk

aşk... Yanında kokusunu ıstersın ama gıtmek zorundadır. Onu dusundugunde ıcın ısınır, kalbın pırpır eder. Gulusu, konusması sana o malum bakısını hatırlarsın hep... Ozlersın... yanındayken dokunamıyorsan bıle ozlersın... Hep sarılasın koklayasın gelır. Gozlerının ıcıne dalıp dalıp gıdersın... Senındır aslında ama hıc senın degılmıs gııbı hıssedersın.. Gıdecek bır daha donmeyecek dıye korkarsın. Kalbını carptırır o duygu. Sarılırsın... O sıcak gulumsemesı, sana bakması, yanagına dokunması senı dunyanın en mutlu ınsanı eder. Sankı bır kelebek sankı bır melek gıbı hafıf hıssedersın kendını... Aslında aşk kendını onda bulmaktır... Gozlerıne baktıgında bır ayna gıbı kendını gormektır... O'na doyamamaktır aşk... Hıc bır zamanda doyulmayacaktır, hep eksık kalacaktır... Tamamlamak ıstesen bıle... Aşk karsılıklı olsa bıle uzer, korku verır. Ona bısı olmasın, hep yannda olsun, gıtmesın dıye korkutur acı verır... Aşk.... Kalbın atması yasadıgını anlamaktır,,,