işte gidiyorum

hayatımın en büyük acısını yaşadığım gün. hayatımın en değerli insanı tarafından terkedildiğim gün zaten verdiği acı yetmiyormuş gibi bir de bana telefondan bu şarkıyı açmıştı. hayatımda ilk defa bir şarkıyı bu kadar hissederek dinliyordum. her bir satırını hatta her bir kelimesini dikkatle dinliyordum. sanki kazım koyuncu bu anı biliyordu, yaşadığımız aşkı biliyordu da bize yazmıştı bu şarkıyı. kazım koyuncu içli içli söyledikçe ben içli içli ağlıyordum "sesin uzaklaşır her bir adımda" dedikçe o daha çok gidiyordu, daha çok uzaklaşıyordu. ben o şarkıyı dinleyip gözümün önünden yaşadığımız anları geçiriyordum. her bir sözü yaşadığım aşkı daha da bir deşiyordu. "bana kimse sen gibi sarılmadı ışığımız sönmeden gidiyorum..." dedikçe onun ne kadar farklı olduğunu daha çok anlayıp daha çok ağlıyordum. belki de o an o şarkı olmasa bu kadar acı çekmeyecektim. aradan aylar geçti hiçbir şey değişmedi. hayatımdan gitti belki acım da azaldı ama bu şarkıyı her dinlediğimde, tek bir satırını okuduğumda içimde hala 7 ocak 2012'de yaşadığım acıyı yaşıyorum. ne azını ne de çoğunu. aynı acıyı yaşıyorum. hani o ağırlık hissi vardır ya, onu hissediyorum. değil birkaç ay, 50 yıl geçse, evlensem, köpek gibi aşık olsam, o'nu tamamen unuttuğumu iddia etsem de bu şarkı her çaldığında ben yine içleneceğim. tıpkı kazım koyuncu'nun da dediği gibi: "ne küslük var ne pişmanlık kalbimde yürüyorum sanki senin yanında sesin uzaklaşır her bir adımda ayak izi kalmadan gidiyorum..."