bitmeyen yol

yola bakıyordum. patlıcan ve biber kuruları asılmış tek katlı evleri, aslında stabil hayatlarımız yüzünden farkedemediğimiz hayatları, hani bize otantik gelen fakirliğe ve gitgide artan yeşilliğe bakıyordum...iyiydim.

bir taraftan telefonumdan sözlüğü kurcalıyor kim kime giydirmiş, o ne yazmış bu ne yazmış diyip yolculuğumu sürdürüyordum. ayrıca çocukluğumdan beri atlatamadığım mide bulantım da bana eşlik ediyordu.

2012 yılı benim için saçmalama rekoru kırdığım, aslında tüm çaresizliklerimi kendimin yarattığını anladığım bir yıldı. biraz arınmak... gibi şehirli şımarıklığımızın yarattığı umut cümleleriyle gidiyordum. otobüs camından gördüğüm suratsız aksime inat iyiydim...

amasra yolculuğu yapanlar bilirler. otobüs safranbolu sapağına varmadan mola verdi. ve bir telefon çaldı. bir kaza olmuştu. işte bu sefer kendi yarattığım çaresizliklerimden beteri vardı. orda iliklerime kadar çareziliği hissettim.

otobüs bul vs vs derken tam 8 saat kusmalar eşliğinde bir geri dönüş yolculuğu yaptım. yol bitmedi... yol uzadı...

ben tükendim yol tükendi...

şimdi çekmem gereken bir matemim var elimde. hepiniz hoş kalın.

edit1: kendimi sildirmek için mesaj atmıştım. silmedi berelim. yazmak kurtarıyor hakkaten. iyi ki silmedi. ayrıca mesaj gönderen tüm arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.

edit2: animals benim yüzümden uçtun sen saftiriks:)