kardesime

Yaşamak çok zordur, kardeşim.
Kimliksiz budalalar arasında.
Yanan ruhumun yalımlarında
Ölüyor kalbim ,onulmaz yaralı.

Seviyorum vatanımı yürekten.
Bağlıyım mirasına.Ama kardeşim
Nasıl çıldırıyorum bir bilsen
Şu ahmaklardan nefret ederken.

Bir düşünceler düşler karmaşası
Çarmıha gerdi genç ruhumu benim.
Ah, kim gelip koyacak üzerine elini
Şu acıdan kıvranan yüreğin?

Kimse ! bilmez ki yüreğim benim
Nedir kıvanç ve nedir özgürlük,
Ama çarpar durur delicesine gene
Hıçkırıklarının yankısında halkımın.

Evet, kardeş,ağlıyorum gizlice
Hüzünlü mezarbaşında halkımın.
Söyle bana nasıl güveneyim ben
Bu durgun bu kalleş dünyaya?

Hiçbir şey duymuyorum, cevap yok
Bu soylu bu içten çağrılara.
Ve senin de ruhun sağır mı sağır kardeşim
Tanrı sesine ve ağlayışlarına halkın.

HRISTO BOTEF