john fante

Bukowski’nin kitabın boşluklarını bile övmesiyle ünlenen Toza Sor’dan bahsetmezsek olmaz tabiki.
Hatta söylediği tam olarak bu:
“derken bir gün bir kitap çektim, açtım ve kalakaldım.
birkaç paragraf okudum. sonra çöplükte altın bulmuş biri gibi kitabı masaya götürdüm.
cümleler sayfada yuvarlanıyordu, kayıyorlardı. her cümlenin kendine özgü bir enerjisi vardı.
cümlelerin özü sayfaya bir biçim veriyordu: sayfaya oyulmuşlardı sanki.
duygusallıktan korkmayan birini bulmuştum sonunda.
mizah ve acı olağanüstü bir kolaylıkla iç içe geçmişti.
o kitabın ilk sayfaları benim için çılgın ve büyük bir mucizeydi.
evet, fante beni çok etkiledi. o kitapları okuduktan kısa bir süre sonra bir kadınla yaşamaya başlamıştım.
benden daha ayyaştı ve korkunç kavgalar ederdik.
bazen ona, “bana orospu çocuğu deme! bandini’yim ben, arturo bandini” diye bağırırdım.
fante benim tanrı’mdı ve tanrı’ların rahatsız edilmeyeceğini, kapılarının çalınmayacığını biliyordum.
ama “angel’s flight”ın neresinde oturduğunu tahmin etmeye çalışır, hala orada yaşadığını tahayyül etmeyi severdim. hemen her gün ordan geçerdim.
camilla’nın tırmandığı pencere bu muydu? lobi bu mu?
hiçbir zaman emin olamadım.”

(bkz: charles Bukowski)