karpuz

insana şiir söyleten meyve:

bostan korkuluğunun karpuz düşü

şiiri yeşil
çocuk yanaklarını al al
düşleri turuncu eden
insanı şiirleştirendir

dilersen keser biçersin
fener edersin dünyaya
istersen kabuklarından araba
yaşamdan girip tutkudan çıkarsın
al yeşil dünyanın merkezinde
dönüşümün belli belirsiz tohumu
senden bağımsız

bostanda, ilk güneşin altında
deden sabahı beklemiş koynunda uyuyor
yılların gölgeliğinde
testiden serinlik damlıyor
en kelek zamanları
senin karpuz düşlerin

dalıyorsun tarla
inanılmaz tadı
turuncu çekirdeksiz anca karpuz
bağ bıçağıyla yuvarlak kesiyor deden
enine dilimliyor dünyayı
bir sen varsın o an
bir de az önceki karpuz düşleri

hangisi düş hangisi zaman?

çocuk yok, deden niye yatıyor
ve nerde?

ama karpuz hep zaman

30/04/2007