hayata dair iç burkan detaylar

yoklukların memleketinde "anadolu"yu işliyorum türkçe dersinde. anadolu'nun güzelliklerini anlatıyorum çocuklarıma. haydarpaşa'dan antep'e uzanan bir yolculuk yapıyoruz birlikte.. ülkemin batısını anlatıyorum çocuklarıma. denizi anlatıyorum dalgalarıyla. karadeniz'deki yunusları anlatıyorum. ağustosu, kirazları, yazın cıvıltısını, elma şekerini, pamuk şekerlerini anlatıyorum çocuklarıma.. en mahsun bakışlarını fırlatıyorlar meslek hayatıma. doğunun dışına çıkıp birkaç gün kalan çocuklar en mağrur tavırlarını takınarak hava atıyorlar diğerlerine. trene bindiklerinden olsa gerek pek bir batılı gibi davranıyorlar. kıyamıyorum. ülkemin tarihi güzelliklerini fotoğraflıyorum çocuklarımın ışıltılı gözlerine. bildikleri en iyi müzik sanatçısının "müzük örtmenleri"nin olduğu bu coğrafyada bütün sevgimi onlara harcıyorum cömertçe.

sınıfıma adım adım ilerlerken içerden gelen bağırışlara çağırışlara aldanmadan kapıyı açtığımda mum gibi dizilen öğrencilerimin gözlerine bakıyorum her öğlen.. bir konuyu araştırmak için köpeklerin, kurtların saldırılarına göğüs geren cesur öğrencilerime bakıyorum her gün.. saçıma dokunmak için birbirini ezen, her akşam çıkışta yanağıma öpücükler konduran, sınav kağıtlarına sevgi dolu cümleler yazan öğrencilerime bakıyorum hayran hayran.. doyulmuyor güzelliklerine. saflıklarına. temizliklerine..

büyümeseler keşke..
bir ideolojinin kurbanı olmasalar büyüyüp de..
bir inanışın peşinde sürüklenmeseler keşke..
dağlara hapsolmadan büyüseler ya da..
ektiğim fidanlarım ülkeme meyveler verebilse keşke hiç taşlanmadan, korkutulmadan..