kardeş sevgisi

dershanedeyim birgün, telefonum çalıyor, "junior arıyor" açtım efendim dedim, ağlıyordu kardeşim. durdu hayat, hayatımın en soğuk terlerini döktüm 15 saniyelik konuşmada herşeyden soyutlandım durumu anlamaya çalıştım. - burada bir çocuk var beni dövdü gibi bir tümce söylemişti, dershaneden nasıl çıktım bulunduğu yere nasıl vardım bilemiyorum.

hayatın silsilesi içerisinde hep vardır kızmak, kırılmak kavga etmek ama karşısında kardeşi varsa kişinin, bu hisler bile farklıdır, içten sade mecburiyet içermeden sonsuz derinlik içeren, sevgi korumacılık hissi barındırır bilinç altında insan.

askerde zamana karşı hiçbir varlık gösteremediğim günlerde daha iyi anladım, öfkelendiğim, kırdığım anlar geldi aklıma, dipsiz kayıtsızlıklar eşliğinde gömüldüm sessizliğe. ve seni aradığım günlerde sadece " özledim " diyebildim. sen " abim " deyince de zor tutum gözyaşlarımı.

havaalanındaki gözyaşlarını ömrüm boyunca unutmayacağım.

büyümesine tanıklık ettiği kişiler hep farklı olur ya kişinin.

hep endişelendim senin için, argoya kaçabilecek kelimelerine bile öfkem onun için. yersiz kaygılarım, endişeli sorularım onun için kardeşim.

playstation 1 zamanında, pes'de mütemadiyen kazandığım dönemde, üzüldüğünü hissettiğim de bilerek kaybediyor goller sonrası attığın kahkahalara sinirli rolü eşliğinde ' tamam kes, aloo, bassana oğlum starta artık ' vesair diyordum ya. küçük bir tiyatroydu oynadığım ama oyun için bile olsa üzülmene tahammülüm yoktu.

sınıfta 2. olduğunu öğrendiğim an göğsüm kabardı, hep böyle olmadı mı ama? adın geçtiğinde gururlanmadım mı hep, okuldaki başarılarında arkadaşlarım arasında semtimizde kazandığın saygılı, efendi çocuk övgülerine de tebessüm etmedim mi?

günden güne büyüyorsun hayta, profilin değişiyor, yüzüne baktığımda koca bir delikanlı görüyorum artık.

babama benziyorum biliyorum, çok belli edemiyorum hislerimi, o biliyor, bilir gibi yaftalarım argümanlarım var. bunlar hayata dair telaşlar içerisinde bana özgü anektodlardan ileri gidemiyor belki de.

sevginin en yücesine herşeyin en iyisine layıksın,

ve yüzüne söyleyemese de orantısız seviyor abin seni.

velhasıl ulu, üstadın söylediği gibi en zaaf dolu sevgidir, kardeşe duyulan sevgi.