ankara

11 yıl koskoca 11 yıl geçti seninle,

çok iyi hatırlıyorum galatasaray daha yeni uefa kupasını alalı bir yıl bile olmamıştı,

o coşkuyu çocukluğumun en güzel yıllarının simgesiydi,

sonra sana sığındık ankara,

ama bir gün bile sevmedim seni ankara.

çünkü hayatımın en boktan döneminden birazcık daha az boktan bir döneminde düşmüştüm kucağına,

çocuktum,

erkeklerle sırnaş dolaş gezen liseliler bile bana o kadar uçuk geliyordu ki

geride bıraktığım oyun arkadaşlarım aklıma geldikçe

ağladım

çok ağladım

seninle birlikte büyüdüm

normal birisine göre belki iki kat büyüdüm,

çünkü zordun lan benim için, çünkü o kadar düşündürdün ki beni, çünkü o kadar senden kurtulma hayalleri kurdurdun ki bana....

hep gitmek istedim işte

gidemedim

sevmek istedim,

sevemedim,

bazen seviyor taklidi yaptım,

artık çoğu zaman içten içe kuru ağladım,

yıllar geçtikçe baktım bıraktığım yıllara

senin bağrında nice güzel arkadaşlarla tanıştım,

iyi kötü huylu huysuz heyecanlı heyecansız ne yarak kürek anılar yazdın zihnime,

sigaraya seninle başladım,

alkole senin ikamet ettirdiğin bir insan yüzünden başladım,

ilk defa senin içinde yaşadım gerçek aşkı, platonik, ızdıraplı, karşılıksız, boş ve biten bir aşk, başlamadan biten...

yılları devirdikten sonra

şimdi gitmek fırsatı elimde,

sana galip geldim,

artık atacağım bir imzaya kaldı senden ayrılmak

ama öyle bir kararsızlık içindeyim ki ankara

beni işte böyle siktirip attın bir kenara ankara

canın sağolsun ankara

gidiyorum

elveda

kaldırım taşlarına,

berbat kış ayına,

ego kartına,

elveda ilk aşkıma,

elveda sana ankara elveda...

yarın o imzayı atıyorum ve kalemin mürekkebiyle birlikte bitiyorsun...