asperger sendromu

anglo-sakson ekolüne göre yaygın gelişimsel bozukluklar başlığı altında, avrupa ekolüne göre de otistik bozukluklar spektrumu başlığı altında incelenen asperger bozukluğu ya da asperger sendromu; otistik özelliklerin nispeten geri planda ya da hafif olduğu, en temel problemin sosyal iletişimde beceriksizlik olduğu, normal ya da normalin üzeri zekası olan çocuklarda gözlenen nöropsikiyatrik bir problemdir.
sıklığı tam olarak bilinmemektedir ancak isveç’te 1993 tarihinde yapılan bir araştırma çocuklar için binde 3.6 gibi bir oran belirlemiştir. erkek çocuklarda, kız çocuklardan dört kat daha fazla olduğu düşünülmektedir. alan araştırması yapan kimi uzmanlarca on binde iki gibi tahmini bir oran da ileri sürülmüştür.
1944 yılında avusturyalı çocuk doktoru hans asperger tarafından; normal zekada ancak sözel olmayan iletişimi zayıf, empati yoksunu, sabit ilgi alanlarına odaklı, koordinasyon sorunları olan, konuşma şekli tuhaf ve sosyal izolasyonla tipik dört çocuk “otistik nöropati” terimi ile tanımlanmıştır.
1981 yılında lorna wing adlı bir ingiliz doktorun; “empati yoksunu, motor koordinasyon problemleri, iletişim sorunları olan” belirli bir çocuk grubunun varlığını ortaya koyması ile aynı klinik tablo uzun yıllar sonra yeniden gündeme gelmiş ve keşfeden hekime atfen asperger sendromu olarak adlandırılmış, sırasıyla da 1992 ve 1994 yıllarında icd-10 ve dsm-4 içindeki yerini almıştır