hayata dair iç burkan detaylar

utanmış bir şekilde ''abi sen de küçükken bir yerde çalıştın mı'' diye bir soru yöneltti bana, yaşına göre kısa boylu, altıncı sınıfa giden, yorgun bakışlarına inat gülen gözleri ile bügün gittiğim berberin çırağı.

belli ki çalışmanın fakirlik göstergesi olduğunu düşünüyor, çekiniyor, kendine göre işini meşrulaştırıyordu, yalan söylemeliydim.

f628-evet çalıştım tabi, kim çalışmaz ki çocukken...

gülümsedi ama daha fazla sallayamazdım, konuyu değiştirmeliydim.

f628-söyle bakayım dersler nasıl senin?

çırak-(yüzünü buruşturarak)iyi işte abi.

f628-(piç gülüşü ile)kötü mü yoksa... kötüyse üzülme benim de senin yaşlarında derslerim kötüydü daha sonra lisede toparladım.(bu gerçek)

çırak-bende öyle yaparım inşallah abi.

f628-nerede oturuyorsun sen?

çırak-şu aşağıda gecekondular var yaa abi orada oturuyorum, annem söğütlerde oturuyor...

içses-(demek ki babası ile yaşıyor)

çırak-...babam da sincanda oturuyor abi. annemle babam ayrıldılar ikisi de benim velayetimi almak istemedi bende o yüzden burada babannemle yaşıyorum.

gözlerinin içinde bir gülümseme vardı hala bense gözümü kaçırmak için saçımı sanki önemsiyormuş gibi aynaya bakıyordum, hayat adına senden özür dilerim demek istedim ama ağzımdan hiç bir kelime çıkamadı, üzülmüştüm.

not: kobedb.