camila vallejo

(bkz: camilla versus demet)

Camila'ya gelince, Bana kalırsa güzelliği beş para etmez; ondaki bu isyan olmasa!

Bir süredir hem sanal alemden hem de gazete sayfalarından Şilili öğrenci lideri Camila Vellejo'nun resimleri ve hikâyesi eksik olmuyor. Başarısı, emeği, direnci, duruşu takdire şayan Camila'yı kitle iletişim araçları neden bu kadar tuttu acaba? Mevzu eylemci olması ise bizim memlekette de eylemci dolu; neden onlara bu kadar geniş yer ayırmıyorlar? Bir gariplik yok mu bu işte?

Camila ve Şilili devrimciler yaptıkları açıklamalarda "eğitimin bir meta olarak değerlendirilmesi yerine, devletçe garanti altına alınan bir hak olmasını istiyoruz" diyor. Peki aylardır cezaevinde tutulan Öğrenci Kolektifleri üyesi gençler ne diyordu? "Öğrenci Kolektifleri, üniversitelerin piyasalaştırılmasına karşı parasız eğitimi savunur. Günümüzde eğitim piyasacı uygulamalarla bir hak olmaktan çıkarılmıştır. Zorunlu olarak alınan harç ücretleri ile barınma, beslenme, ulaşım ders kitapları gibi üniversite eğitiminin devamını sağlayacak olan temel ihtiyaçlar paralı hale getirilmiştir. Öğrenci Kolektifleri eğitimin temel bir hak olduğunu savunur ve parasız nitelikli eşit ve bilimsel eğitim için mücadele eder."

Aynı şeyi söylüyorlar aslında? Sanırım Pınar Öğünç de bu yüzden 29 Ağustos 2011'de Radikal Gazetesi'nde buna dikkat çekiyor: Şilili öğrenci lideri Camila Vallejo, memleketi sola kaydırıyor. Burada olsa çoktan gözaltına alınırdı, o ayrı" diyor ve ekliyor: Uzaktaki öğrenci liderini, uzaktaki devrimciyi sevmek daha kolay oluyor.

O zaman bu perhiz ve lahana turşusunun kadim ikilemini zorlamanın sebebi ne?

Sanırım mesele, Pınar Öğünç'ün dediği gibi uzaktakini sevme kolaylığı değil sadece; daha derinlikli bir yönü var. Bundan yaklaşık 100 yıl önce Lenin, bu çelişkiyi derinlerden çekip çıkararak gözler önüne seriyor aslında: "Egemen sınıflar, sağlıklarında büyük devrimcileri ardı arkası gelmez kıyıcılıklarla ödüllendirirler; öğretilerini, en vahşi düşmanlık, en koyu kin, en taşkın yalan ve karaçalma kampanyalarıyla karşılarlar. Ölümlerinden sonra, büyük devrimcileri zararsız ikonlar durumuna getirmeye, söz uygun düşerse, azizleştirmeye, ezilen sınıfları teselli etmek ve onları aldatmak için adlarını bir ayla (hâle) ile süslemeye çalışırlar. Böylelikle, devrimci öğretileri içeriğinden yoksunlaştırılır, değerden düşürülür ve devrimci keskinliği giderilir. Burjuvazi ve işçi hareketi oportünistleri, bugün işte Marksizmi evcilleştirme biçimi üzerinde birleşiyorlar. Öğretinin devrimci yanı ve devrimci ruhu unutuluyor, siliniyor ve değiştiriliyor. Burjuvazi için kabul edilebilir ya da öyle görünen şeyler, ön plana çıkarılıyor ve övülüyor."

Lenin'in bu tespitleriyle bugün arasındaki en önemli fark, artık kapitalistlerin daha hızlı manevra yapabilmesi sanırım. Çünkü Lenin, devrimcilerin yaşarken maruz kaldıklarıyla öldükten sonra kahraman gösterilmeleri arasındaki çelişkiye odaklanıyordu. Che'nin McDonalds vitrinlerini veya tikilerin tişörtünü süslemesi; buna daha uygun düşen örnekler. Ancak artık daha hızlı hareket ederek yaşayan bir liderin görünen şeylerini ön plana çıkarıp ikon yaratmaya çalışıyorlar.

Gazeteler boy boy Camila resimleri yayınlamaya, yurdum ergen solcuları da ilan-ı aşk yarışında bulunadursunlar; biz, medyanın sunduklarıyla değil, yatalak edilen Dilşat'ımızın, içeriye atılan bir Demet-Eda'mızın hikâyesiyle ilgilenmeye devam edelim. Varsın Ardıç Engin'in yolunu takip ederek eylemcilerin güzelliği veya çirkinliği ile ilgilensin insanlar; sokağı özgür bırak diyenlerin aradığı ses; Ukrayna'dan geldi bile. Onlar da bizim gibi Demet'in zafer işaretini daha yukarı taşıyorlar.

Camila'ya gelince, Bana kalırsa güzelliği beş para etmez; ondaki bu isyan olmasa!

Özay Göztepe-SENDiKA.ORG