zordur sevmek

bi adam çıkar karşına. önceleri anlamazsın sevdiğini, karşılaştığın bu adamın 'o' olduğunu. herkes gibi konuşursun onunla. karşında herhangi biri varmış gibi gülümser, herhangi biri varmışçasına boşverirsin.

zamanla herkesten olan bu adamı düşünmeden duramadığını fark edersin, günlerinin onsuz eksik kaldığını... adını duyduğunda bile 'hani asansör ilk hareket ettiğinde uçuyormuşsun gibi hissedersin ya'* öyle hissedersin ama yine de inandıramazsın kendini. yavaş yavaş herkesin, her şeyin içinden sıyrılır, vazgeçilmezi oluverir hayatının. günler günleri kovalar 'acaba o da mı?' diye. yüzünde güller açar biraz meylederse sana; biraz ihmal etse gökyüzünün senin için ağladığını düşünürsün yağmurun altında.

bunları düşünedururken bi bakarsın ki o adam kalkmış gelmiş hayatının merkezine oturmuştur bile. memnunsundur durumdan fakat uzaktır sana. sesi içini ısıtsa da bu sefer elleri ellerimi ısıtmıyor diye düşünüp de kıskanırsın sokaktaki elele çiftleri. çok da bir şey istemiyosundur aslında, ayna karşısında yanyana dişlerini fırçalamaktan ibarettir tüm isteğin. gözlerin dolar önünde hayal kurduğun o aynaya her bakışında.

gün gelir ısıtıverir kollarının arasında seni ama ayrılık vakti de yakındır hani, mecburiyetten tabi... bırakır yüreğini sana, seninkini alır götürür yanında... bir yılbaşı gecesi kucağında onun giysileriyle uyumaya çalışırken fark edersin sevmenin ne zor olduğunu, günlerin ne zor geçtiğini. 19-18-17-16-15-14-13-12...

zordur sevmek uzaktaki sevgiliyi. *