fenerbahçe

hayata dair umuttur kocaman...

sarıyı lacivertten ayırmadan, yanyana omuz omuza sevmektir. lacivert gökyüzünde sarı yıldızlardır, saate her bakışında 19:07 yi yakalamaya çalışmaktır.

öyle çok sevmektir ki, minicik bir çocuğun üzerindeki atkı bere gözleri doldurur, bir amcanın size ''teşekkür ederim Fenerbahçeli olduğun için'' dediğinde içinin gururla dolmasıdır.

tanımıyorum seni sadece karşı binaden görüyorum, sen mutlu ol diye Fenerbahçe kazansın diye dua ediyorum, bu atkıyı sana ördüm diye elinde bir atkı ile çıkagelen teyzenin ellerine sarılmak öpmek ve içinin gururla dolmasıdır.

ah rhein en çok seni düşündüm, maçtan sonra ne yaptın dağılmışsındır sen diye arayan teselli eden rakip takımı tutan arkadaşlarının tesellisi ile hayat bulursun...

çocukken boliç olmaktı büyüdük çocuklar alex oluyor, ben ne zaman bir çocuk görsem hep içim akar ona doğru hele bir De fenerbahçe'liyim derse, sahip çık sevdiğine derim...

yeğenimin gelip kafasını hafif eğip gözümün içine bakıp ''biz fenerliyiz di mi hala'' deyişidir Fenerbahçe...

anlatılmaz ya anlatmaya çalışıyoruz işte... adına leke sürmek isteyenlere inat dimdik durmaya çalışmak, dik durmaktır..

senin tahmin ettiğin neyse bizim için çok daha fazlasıdır, senin aşağılamaya çalışman asla altını pul yapmaz...

öyle bir sevgi ki tarif edilmez...

yeğenimin gözünde gördüğüm ışık, artık yavaş yavaş yaşlanmaya başlayan babamın yüzündeki gülümsemedir.

evladına torununa şerefli bir soyisim bırakmış babanın yegane mirasıdır. böyledir işte... çok derindir...