allah

geçenlerde içimde bir korku çoğalması oldu. yani bir anda değil tabii, uzun zamandır zaten böyle yavaştan geliyordum bu tarafa, önce yılların azılı pozitif ateistliğinden negatifliğe ve ardından agnostizmin kollarına bırakmıştım kendimi; çok kısa bir vade de deizm'e bulaşıp en nihayetinde "ulan sanki var lan" dedirten olaylar neticesinde bir sabah ezanı eşliğinde kelmeyi şehadet getiriverdik... de; aga benim hala oturmayan bişeylerim var lan. hala belirsizim. yılların sahih hadis takipçisi, türkçe meal denince alayına "bi' dakka" deyip de lafa stigmata gibin dalan ben, bizatihi halen var mı yok mu kararsızım amk. tabii bunda sikimden aşşaa kasımpaşşaa inanırlarının etkisi büyük, onların yediği bokların antipatikliğiyle dinden de soğudum gerçeğini inkar edemem elbet ama... ne bileyim lan işte, alim miyim ben amk. hiçbir zaman da bilemeyeceğim sanırım, emin olamayacağım. fakat tüm bu sınav mınav teranesi hala aklıma yatmıyor. ve bu amilden umudum değil ama bir adet temennim var benim: mantığıma yatmayan işler için -eğer varsa- cehennemde cayır cayır yakmazsa sevinirim. dinimiz amin.

edit: öteki taraftan haber geldi, yarrağımın kurma kolu yobazcanların götüne girmiş bu entry. zebani vaz hiyır.