baba

bir tür liman. lakin bazen ona sığınmanız gereken yerde, o size muhtaç bir durumdaysa, üzülmekten ziyade acıyorsunuz. veya ikisini birden hissediyorsunuz, bilemedim tam. hani böyle her daim güçlü, kararlı, kale gibi yıkılmaz olarak gördüğünüz adamın gözünüzün önünde eriyip bitmesi hayatı on kata kadar daha fazla sorgulamanıza neden oluyor. "baba lan bu, baba!" diyorsunuz içten içe. söylemesi bile bu kadar güven verirken insana, o hayatımda olduğu sürece işler bir şekilde yoluna girer diye düşünüyorsunuz. ah ah, şu sanrılar yok mu ama? yeminle felç ediyor kalbi.

ha bir de bu "baba adam" umursamamayı öğretiyor size, hem de hiç farkında olmadan. madem kendisini seçme şansına sahip değilsiniz, klişe timi bir an önce devreye girip, "onu olduğu gibi kabul etme" oyununu oynuyor size. çaresiz, en çocuk halinizle kabul ediyorsunuz. sizi tüm kötülüklerden koruyacağını sandığınız insan, birdenbire buharlaşıp uçuyor. tabi, olayı dramatize etmenin de reytingleri arttırmada pek bir etkisi yok, biliyorunuz. ee o zaman, "benim babam toyota gibi adam" diye bir ses duyunca yalnızca gülümsüyorsunuz.

ama yine de;

benim babam sizin babanızı döver lan!