sevgilinin kokusu

yoldan gelinmiş, gece karanlıkta bavul bir kenara atılmış uyunulmuştur. ertesi gün erkenden kalkarak sevdiceğin giydiği pijama ve kurulandığı havlu çıkarılıp çöp torbasına konulur, kokusu kaçmasın diye ağzı sıkıca bağlanır. yatağın kenarına sotelenen eşyalar sevdicek özlendikçe çıkarılıp koklanır. başka bir mutluluk kaynağıdır sevgilinin kokusu. ta ki bir akşam işten döndükten sonra annenin "oğlum neden vermedin pijamanı, havlunu? kaç zaman oldu geleli, kokacak eşyaların..." diyene dek. sevgilinin kokusunu barındıran pijama ve havlu yıkanmış görülür, gözlerin dolmasına engel olunamaz, anne görmesin diye sessizce balkona kaçılır, hıçkırıklara boğulunur...

yıkanıp gelen pijama deterjan kokusuna aldırılmadan sanki sevdicek az önce giymişçesine koklanmaya devam edilir. her koklanışta gözler biraz daha dolar.

tanım: bir daha koklamak için ugruna herşeyimi feda edebileceğim tek şey. canım da dahil.