karabasan

rem felci sırasında yaşanılan duygu.

şimdi yorgun argın gelen biz yatağa uzandık ve başladık uyumaya, uykunun ilk evresini atlayıp ikinci ve derin evre olan rem uyku kısmına geçtiğimiz anda ( rüyada bu evre de başlar) uykumuzda yürüdüğümüzü felam görmeye başladık derken beyinden kaslara yürü tarzında saçma sapan komutlar gitmeye başladı ve başladık yatakta yürümeye diycem ama heh işte biz yürümüyoruz ya onun sebebi bu.

yani ana bilinç bakıyor yan taraftan saçma sapan komutlar iniyor kaslara tak diye kendinden kaslara giden şalterleri indiriyor, sadece tek taraflı yol sistemiyle kaslardan gelen komutlara izin veriyor beyin, yani felç ediyor vücudu ki rüyanızda kendimize zarar vermeyelim diye. neyse efem beyin yaslanıyor arkasına dinlenirken haydaaaa kabus görmeye başlıyoruz ve sürekli ana bilince tehlikedeyim kalk len demeye başlıyoruz.

beyin fırlıyo birden "noluyo lan" diye , kasların motoru kapalı ama bi sürü sinyal. beyin ne olduğunu annamadan tak gözleri açıyoruz haydaaaa ama kabus görmeye de devam ediyoruz. bu sefer gözden gelen resimler ile, beynin rüya ile ilgilenen kısmından aynı anda bir sürü resim karesi gelip üst üste biniyor, beyin aptallaşıp "lan noluyo yine " deyip yavaş yavaş bütün kasların motorlarını devreye alıyor.

ve bu yaklaşık 15 saniye sürüyor. heh işte bizim o felç anında kasların hareket etme çabasında yaşadığımız durum bize karabasan masalını uydurtturuyor.