srebrenitza katliamı

kalbimin yarısını alıp da götüren.

hala görebilirsiniz o sokakları ve parmaklarınızı sokabilirsiniz mermi deliklerinden. ve bir adam sesi gelir komşu kapıdan bazen jovano jovanke diye.

hep birileri anlatır dinlersiniz, hep birileri anlatır destek verirsiniz. hep birileri bir şeyler yapar, siz yazarsınız, siz öğrenirsiniz. hep birileri elini koyar taşın altına siz "aferin" "olmuş" "arkandayız" dersiniz. hep birileri ölür ve siz bunların hepsini bilirsiniz. aslında hiç bir şeye tepki göstermek zorunda da değilsiniz. gösterdiğiniz tepki, benim gibi insanlık karşıtı, lanet, öcü, kötü, insanları etkilemeyecektir. buraya yazmakla, öncelikle kendinizi kendinize ve daha sonra kendinizi başkalarına kanıtlamak ihtiyacınız karşılanabilecektir. bununla birlikte de bir sonraki insanlık ayıbına dair hiç bir şey yapmış olmayacaksınızdır. tabi sosyal medya aracılığıyla yeterince kınamışsınızdır, yeterince yazıp, yeterince aşağılamışsınızdır. tebrik ederiz vicdanınız rahat bir şekilde devam edebilirsiniz hayatınıza...

not: marjinalliği, artistiği falan yok. ne çok bilen, ne çok gören, ne de tertemiz bir adamım. sadece ve sadece içime sığdıramıyorum bunu ve anlamıyorsunuz. ve bunu hiç bir zaman anlayamamanızdan korkuyorum. her gününüzü size iteledikleri şeylere tepki göstererek geçirdiğinizi görememenizden korkuyorum.

ve utanıyorum en çok kendimden.

ve özür dileyerek bitiriyorum çoğu zaman olduğu gibi,
anlaşılmamış sözler dizisi...

ayar vermeye devam edin lütfen. her sabah uyanınca tekrar aklıma geliyor, dünyada yapılması gereken ne çok iş var.