enis ararat

enis ararat böyle anlatıyor kendi ağzından, kendini:

--spoiler--
21 Mart 1992 yılında Nevruz günü Adanada doğdum .
Sıcağıyla bunaltsada böyle sevdim bu şehri ve başka sevdalara kapılmadan evvel de terketmek yoktu hiç aklımda .
Orta gelirli bir ailenin efendi diye nitelendirilen çocuğu olarak gösterdiler beni hep .
Takdir ettiler , tebrik ettiler , tembih ettiler ve bir çok şey ettiler . Göründüğüm gibiydim hep içimde ki dünyayı saymazsak .
Hiç umrumda olmadı söylenenler ne istediysem bu hayatta ; düşündüm , hayal ettim , çalıştım çabaladım ve başardım .
Onur duyulacak bir şey yaptıysam o da hep hayallerimin peşinden gitmemdir .
Dedim ya farklı sevdalara tutuldum . Hal böyle olunca başladım sigaraya ve yavaş yavaş şair olmaya .
Güldüm , yazdım . Ağladım , yazdım . 2011 yılında hayalini kurduğum ilk şiir kitabım olan ''Unutmak ihanettir'' isimli kitabımı çıkarttım ..
Kitabın sonuçları istediğim gibiydi kendi kriterlerimde başarıya ulaştım yani moda olan o deyimle tatmin oldum diyelim . Ve yeni hayallere yelken açtım .
Köşe yazmaya başladım sonra , önce ekin dergisinde köşe yazarlığına başladım , ardından bir kaç gazete ve dergiden daha teklif aldım .
Bu otobiyogrofiyi de Adana Ulus Gazetesi için hazırladım . Henüz ölmedim ya da kansere yakalanmadım . Yakalanmam da şart değil zaten . Üstadın dediği gibi ..
19 yılımı hayatta gülerek , ağlayarak , sevinerek , acı çekerek ama hep başı dik yaşadım .
Yaşıtlarımdan ortalama olarak daha fazla yaşadığımı düşünüyorum hayatta . Sağ olsun kader sağ olsun hayat !
20 ye yakın şehir gezdim bir çok farklı ortama girdim binlerce insan tanıdım . Kaçına insan sıfatı yakışır tartışılır elbet !
Yedim , içtim , sevdim , seviştim , yine sevdim . Zor olandan değil ama zorunlu dayatmalardan hep kaçtım .
Kısacası ben bu hayatı istediğim gibi yaşadım .
Belki kimilerinin gözünde çok iyi bir noktadayım
Kimilerine göreyse adam olamadım .
Ama şuna eminim , adam olamadım belki ama , kimsenin de adamı olmadım !

Enis ARARAT
--spoiler--