babalar günü

özellikle babası olup da hiçe sayanlara...

teyzem, henüz çok genç, 37 yaşında. ve 6 yıl önce 3. çocuğuna hamile olduğu gün eşine haber veriyor ve eşi * aradan bir iki saat sonra iş kazasından vefat ediyor.

ölüm allah'ın emri, buraya kadar her şey amenna...

minik burak büyüyor, ana okuluna gidiyor. öğretmenleri salı günü şunu söylüyor; "çocuklar, herkes babasının fotoğrafını alsın getirsin, biz burada süsleyelim, sonra hediye olarak bu fotoğrafı babanıza verirsiniz..."

buraya kadar da her şey normal.

ama yine normal olan ama insanın içini burkan soru burak'tan geliyor. "anne, öğretmen babamın fotoğrafını istedi, süsleyip o'na yollayacaksınız dedi. ben nereye yollayacağım fotoğrafı? benim babam yok ki..."

işte üzülmek kelimesi burada yersiz kalıyor.