yangın var

iki gece önce elimde patateslerle mutfağa girdiğimde ağzımdan fışkıran sözcüklerdir. şöyle ki, biz 4 arkadaş patates kızartmaya karar veririz. ben patatesleri güzelce doğrarken içerden ses gelir. -hangi tencereye yağ koyayım? patatesleri soyarken salondan bağırırım arkadaşa; anneannemin verdiği tencereye koy. nitekim sevgili arkadaştan ses gelir: - yok yok buldum ben bi tane hemen olucak bunda. iyi derim, iyi. sonra diğer arkadaşla beraber bunlar odalarında dota oynamaya giderler. bi sinir olurum zaten. son patatesi doğramaktan vaz geçip ağır adımlarla mutfağa girerim. o da ne! ananı skim yangın yangın! diye bağırırım. koray yanıma gelir diğer ikisi mutfağa bile girmez. ben elime aldığım havluyla tencereye amaçsızca vurmaya başlarım. her vurduğumda ateş bir metre kadar daha yukarı çıkmaktadır. ama o an insan düşünemez tabi tam olarak doğru şeyi. ocak da doğalgazdır bu arada. neyse, sonra koray nazikçe ocağı kapatır. patlama tehlikesini aza indirmiş oluruz. sonra ben bi daha vururum havluyla yanan tencereye.. koray da napıcağını şaşırsa da benden daha mantıklı bi hamle yaparak içi küflenmeye yüz tutmuş makarna tenceresine su doldurup ocağa fırlatır. neyse ki bi anda söner yanan tencere. ve mutfak simsiyah isle dolar. sonraki on dakika nasıl geçti bilmiyorum. camları falan açtık hep ama mutfak dolapları ve tavan yandığından götümüze iyi masraf giriceğe benziyo. bi de badana yapmak gerekicek tabii. fenaydı çok fena..