solculugu babadan ogrenmek

güzel bir öğrenme şekli diyoruz biz buna kısaca..
elbet babadan oğula geçen bir saltanat değildir solculuk; lakin anadan, oturmuş bir ideolojiyle doğamadığımız gibi zaman içerisinde şekillenen kavramlarla beraber sağ/sol gibi görüşler de, öğrenilerek içselleştirilen olgulardır. bu bir genelleme değil elbet; ne imam çocukları vardır devrim aşkıyla yanıp tutuşmuş, hatta tutuşmakta olan..
ben solculuğu babamdan öğrendim. çocukluğumdan bu yana ne yusuf'lar, ne deniz'ler, ne yılmaz'lar, ne güney'ler geçti evimizden.. kızılırmak'la sel oldu eski kaset çalarımız; bazı zamanlar da ahmet kaya can verdi hoparlöre.
metrisin önünde durdum
hasretin yerlere vurdum
ben dağlarda uçan kuştum
kanatlarımdan vuruldum

"cumhuriyet" oldu eve alınan yegane gazetenin adı.. zira okunabilen bir tek o vardı. campanella'nın güneş ülkeleri kuruldu evimizde. ütopikti isteklerimiz artık. yaşadığımız coğrafyaya pek sığacak gibi değildi. eşitlik, özgürlük, herkesin hakkıdır konulu konferanslar günbegün daha iyi kavrandı minik zihinlerimizde. ve babamdı bu derslerin baş öğretmeni..
hala da öyledir nitekim...