28 şubat 1997 de çocuk olmak

ilkokul döneminde askeri hava alanı civarlarında oturuyorduk sürekli subayları görüp büyüyünce bende subay olacağım hayaliyle yaşıyordum.okulumuzun yakınlarında bir cami vardı cuma günleri tıklım tıklım olur subaylar hava alanından arabalarla gelir üniformalı olarak cumaya giderlerdi bizde gelen arabalara park için yardım eder sonrada

'' komutanım buralar tekin yerler değil arabanızı çizerler arabanızı tutayım mı'' der

çevreden gelen çocukları arabaya yaklaştırmıyor

''oğlum bu arabayı ben tutuyorum dokunma'' deyip

uzaklaştırıyorduk subaylarda cumadan cıkınca bize para veriyordu çocukluğumun en zevkli anlarıydı ta ki bir sonraki cumaya kadar...

28 şubat sonrası ilk cuma yine her zamanki gibi yine arkadaşlarla toplanıp cumaya gittik beklemeye başladık ama hiç kimse gelmedi, hemen babamın yanına gidip neler olduğunu anlamaya çalıştım babam sadece askerler camiye gideni sevmiyor diyordu niye diye sorduğumda bireyler söylüyor ama bir türlü anlamıyordum babamın anlattıkları ile onların yaptıkları hiç uymuyordu niye diyordum anlayamıyordum o günden sonra bizim camiye gelen hiç subay görmedim hatta camiye üniforma ile giren görmedim.

bu durum sadece bir olaydı ta ki askeri lise sınavına girmek isteyinceye kadar o zaman anladım ki herkes istediği şeyi olamıyormuş birileri gibi olmadıkça fikirler özgür değilmiş din vicdan işiymiş toplumsal kurallar daha kutsalmış.

aradan 14 yıl geçti ve hala fikirler özgür ama birilerin istediği gibi ve hala birileri gibi olmadan bireylerde olamazsın...