kardelen

bir arif nazım şiiridir;

hükmü var güneşi örten yüzlerin
yapışır soğukluk bir nasır gibi.
muradın alnımdan öpmekse senin
güneşi koynunda sakla sır gibi

yıldız için açıp kokma kardelen;
kan rengi gölgeni yakma kardelen...

geceler ayazlanır yaprak oynamaz
senin dallarına kızıllık düşer
buzun terlediğine kimse inanmaz
bilmezler içinde bir garip pişer

baharı yazlara ekle kardelen;
beni zemheride bekle kardelen...

bağların üstünden çığ gibi geçtim
gördüm bahçıvanın hissizliğini
bülbülün dilini doğradım biçtim
seyrettim güllerin sessizliğini

sen olsan feryadım dinmez kardelen;
bunu yaşamayan bilmez kardelen...

kıskanır kökünü bir gün sökerler
muhabbetten öte bir hasret kalır
güneşin üstüne toprak dökerler
kan süzer kainat ruhlar ıslanır

yüreğim dalında kaldı kardelen;
içimi bir korku aldı kardelen...

ben anadoluyum sen toprak yüzlüm
erenler kokuna aşina senin
birgün ayırmaya gelirse ölüm
bağlarım kendimi naaşına senin

ayrılıktır ölüm asıl kardelen;
ben nasıl yaşarım nasıl kardelen?..