gece

insanın diğer yüzüyle başbaşa kaldığı zaman dilimidir. çıplak gerçeklerden kaçış yoktur. kah içini üşütür en

ayazından, kah serinletir en baharından. içine doğru yaptığın bitmez yolculuktur gece. o yolculukta ruhun

sürüklenir bilmem kaç kilometre, paramparça uyanırsın en umursamaz sabaha. elin yüzün kan revan içindedir de

bir gülüşünü görür yüreği amalar. yaralarına tuz bastığın, derdine kendi tarzında derman bulduğun ayın

öteki yüzüdür gece. kervanını huzur ırmağının kenarına kurduğun şehirdir tuz basılmış yaralarınla.

kah gölgesinde yılanla, kah salıncakla koynuna alan devasa bir çınardır gece. mümkündür gecede huzurun engin

kollarında derin uykulara salmak bedenini ya da en onulmaz deli gömleğini kendinin giydiği.

gündüzün getirdiğidir gecenin malzemesi.