özellikle benim gibi hastalık hastasıysanız yani en küçük belirtide bile kendinizi kanser ediyorsanız bu yazacaklarım sizi rahatlatacaktır. bende de aynı durum haftalardır var. eğer bu aralar moraliniz bozuksa, öleceğim ben diyorsanız, vücudumda bir şeylerin ters gittiğini biliyorum ama kimseye de inandıramam ve söyleyemem diyorsanız bu olay yaşanacaktır efendim.

bunun nedeni psikolojiktir. hiçbir şey kendi sağlığıızdan önemli değil. bir iki gün bırakın her şeyi unutun hastalıklarınızı veya olduğuna inandığınız kuruntuları. Gezin hemen dışarı çıkın. evde can sıkıntısından anca kendinizi yersiniz. unutun kendinizi. çağırın arkadaşınızı buluşun iki çay için. hemen geçmez bu illet unutacaksınız efendim orda olduğunu bilseniz bile daima allaha bu durumunuzdan daha kötü halde olanları düşünüp şükredeceksiniz. Zaman geçtikçe bu da geçecek.

ama illa size inandıramadıysam, kendiniz ikna olmadıysanız ve sadece bu boğazda takılma hissi dışında da gerçekten hasta olabilirim diyorsanız gidin doktora. sizde rahatlayın, çevrenizde.

ilk defa bu sabah başıma gelmiş olaydır. her yerde duyardım karabasanı ama iplemezdim. Artık ipleyeceğim.

rüyamda -saçmalık galiba- avrupa yakası karakterlerini gördüm karşı apartmanımızın balkonundaydılar, her neyse. sonra birden ortam değişti yatağımda sağa dönük bi şekilde yatıyorum, bir yastık başımda diğer yastığıma ise sarılmışım. odamın kapısı açık ve orada birisi belirdi -galiba yakın akraba ama hatırlamıorum- : boynum karıncalanıyor dedi. sonra arkasını dönüp gitti. Giderken başka birisine bu bulaşıcı mı acaba kontrol edin kendinizi diyordu, ne alakaysa artık..

Bende evet lan bi dokunayım boynuma dedim (hala yatış pozisyonum aynı). böylece korkulu anlarım başladı.
elimi hareket ettiremedim. tekrar denedim olmuyor, yine denedim yok arkadaş tık yok. böyle bi tırsmalar başladı. sonra uyandım. Gerçek odamı görünce biraz rahatladım(rüyamda odamın düzeni biraz farklıydı) .hee rüyaydı dedim içimden gözlerim hafif aralık. Hay allah kahretmesin yine hareket edemiyorum. korkudan bağırmak istiyorum yardım etsinler istiyorum olmuyor. kaşlarımı çattım refleks olarak ve buna -polyannamsı bir edayla- sevindim. bu sefer bacaklarımı oynatayım dedim olmadı, yine denedim olmadı, üçüncüsünde sanki kıpırdadı lan oh be dedim içimden. ayak parmağımı da oynattım heh oldu tamam dedm. sonra kalktım.
mutfakta bir bardak su içtim dua üstüne dua ettim. bu seferde uyku tutmadı çünkü aynı şeyi yaşamak istemiyordum.

bu rüya ve uyku felcinden kalkma anına kadar geçen süre 1 dakika bile değildir ama yaşadığım inanılmaz bir korkuydu.

umarım tekrarlamaz, tekrarlarsa yine yazıp içimi dökerim ama galiba artık buna alışmalıyım bir kere yaşayan artık sıklıkla yaşayabiliyormuş.

akreptir o, akrep olmasa yerinde duramazsın. gerçi erkeği de hiç çeklimez ki... bu akreplerden uzak durun kendimden biliyorum

elveda rumelide vahide karakterinin ölümüyle çalınıp, damardan girilen ezgidir. Ağlamışlığım baya vardır. o hırsla bu parçayı araştırıp çingeneler zamanı filminde çalındığını öğrendim. hemen izledim - ilginç değildir- filmi bitirince 1 saat ekrana boş boş bakıp safça bir ağlamaklı suratla bilgisayarı kapattım sonra da en sevdiğim parçalardan oldu.
bana mutsuz anlarımda eşlik eden bir numaralı arkdaşımdır.
Sigara da neymiş, bunu dinleyin de bağımlılığı görün.

ilk defa 2008 yılında aşk-ı memnu isimli dizinin 7. bölümünde duyduğum harika ötesi parçadır. Bir anda o kemanın sesini duydum, elimden rubik küpümü bıraktım ve ekrana kilitlendim, o gündür de bu parçada takılıyım efendim.

sizlere yalan gelebilir ama hayatımın fon müziğidir kendileri. birden yavaşlayan aniden hızlanan bir ritimle duygudan duyguya geçersiniz gözleriniz eski aşığınıza yahut yaşamak istediğiniz asıl hayata kayabilir. 2 senedir de aralıksız her gün dinliyorum kendisini. çok ilginçtir, çok çok ilginçtir.

ayrıca bu tangoyu bihterle adnanı izleyerek değil, al pacino abimizle izlemeniz tavsiye olunur. düğünümde ilk dansımı bununla yapacağım.