ülkemizde duygu sömürüsü yapmayı seven bir kesim var. ve yapılan bu duygu somurusuyle de bugün bu ülke de dikkate alınmayacak aslında olması gereken ve olan her şey gündeme taşınır oldu. insanlarin görmediği tek şey olanların hiç birinin sebepsiz yere olmadığı. kimse boş yere ölmedi bu ülkede. insanlar bi sunu sorsun kendilerine o yaşta çocuğun elinde sapanla yüzünü örtüp sokaga çıkmasi neyin nesiydi? ve asıl soru su ki o çocuğun ailesi nasıl bir aile ki o yaşta çocuğu olayların arasına salabiliyor. bence kimse burda kalkıp maval okumasin o çocuğun ölmesinin tek bir sorumlusu var oda ailesidir.
bunu yazdım diye beni ak parti yanlısı sanacak gerzekler elbetki 'olacak ki bir önceki entry de bunu cok açık gördüm. konu tayip erdoğan yada ak parti yanlısı olmak değil. burda konu insanların sorumsuzluğu. sadece gözünüzü açın ülkede her olan olayda ilgi odağı tayip oluyor ve bunu yapanlar yine ona karşı olan insanlar ki oda bunu istiyor. bu zihniyet böyle devam ettikçe bu ülkede hiç bir şey degismeyecek.

araba anahtarı.
ev arkadaşım anlam veremediğim bi sebepten dolayı duzenli olarak anahtarlari buzlukta bırakıyor. anahtarı bulamadığımız her an ilk baktığım yer buzluk.

yapılabilecek en anlamlı şey.

götü rahata alışmış böyle yaşamakla ovunebilen ogrencidir.

hata onda değil ona kendini bu kadar zeki hissettiren insanlardadir. onları kendi ortamlarinda inceleyip kabuklu yemiş atmamalisiniz.

kızların pembe sıçmadığına dair ender bulunan kanitlardandir.

karısının kuzenine yan gözle baktigi için kör olan adamın ibretlik sonu.

söyleeee nerdesin bal, artık benlesin ballll.

unutmak her defasinda en başından başlamaktir aslında. çünkü aslında unutmak sadece kısa sürelide olsa aklındakini hafızanın bir kosesine saklamaktir. sonra bir rüyayla yada burnuna calinan bir parfüm kokusuyla saklandığı yerden geri çıkar sonra tekrar unutursun. böyle devam eder gider.

simit-ayran
bunun tadını asla bilemeyecekler.

her sınavdan sonra finallerde geçerim ümidi veren ama çoğu defasinda geçilemeyen sinavlar bütünü.

son umudun da kaybedildiği ve artık tamamen bi kurtuluşun beklendiği elden hiç bir şeyin gelmedigi durum. ve böyle zamanlarda insan her nedense yalnız kalmaya mahkumdur.

bu insandan zarar gelmeyeceğinin kanıtıdır.

bugün bu ülkede eğer hala ülkücüler sokağa inmediyse ışte bu adam sayesindedir ve saygı duyulmasi gereken bir insandır.

mutsuzluğun baş sebebidir. detaylara çok takılan insan çoğu zaman olaylardan kendini üzecek bir şey çıkartır.

Farklı istekler farklı beklentiler çıkar ortaya ve bu kesinlikle bir tarafın canini sıkar. Yani kısacası olması bence beklenilemez.

Okuyacak kitap bulamamak büyük bir saçmalık ve kitap okumaya Useniyorum demenin farklı bir yoludur. Şayet kitap okumaya yeni başlayacak bir arkadaşa tavsiyem polisiye kitap okumasidir. Çoğu arkadaşıma böyle böyle kitap okumayı sevdirdim. Başlangıç olarakta agatha christie'nin herhangi bir kitabı olabilir.

Bir gün otobüste cok sevdigim bi kitabımı unutmuştum. Otobüsten inince geldi aklıma, otobüsün arkasından koştum arka kapısından içine resmen atladım. Benim açımdan değil ama o an otobüste olanlar için gayet tuhaf bi durumdu.

En başında mutluluk, huzur. Sonrasında sıkıntı, acı. En sonunda uzun süreli yalnızlik. Düzen böyle yürüyo.

Kesinlikle düzenli sevgili yapmıştır. Bu zamana kadar gördüklerim hep boyle bi algiyla yaşamakta.