arkadaşlarının yıllarca dalga geçmekten bıkmadığı insandır, aynı arkadaşların zaman içinde size alışıp kendileri için mangal yapacakları zaman size özel yemek düşünmeleri de ayrı güzeldir, dışarda yemeğe çıkılacaksa sizi düşünerek gidilecek yere karar vermeleri filan da var, çok sevdiğimiz hareketler bunlar hep. Ailede hiç kimse et yemediği için size çok normal gelen şey başkaları tarafından şaşkınlıkla karşılanır ve tuhaf bi muhabbet olur çoğu zaman, mesela " birazcık da mı yemiyosun ?" ya da "evet içinde et var ama çok küçük ya görünmüyo bile" gibi. şimdi mi cevaplarsın sabaha mı bırakırsın !

" "şu çiçeği buraya mı dikelim yoksa oraya mı?" sorusunun cevabını 4 yılda bulan insanların okuduğu bölüm "şeklinde bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak için çabalamaktan asla vazgeçmeyen insanların tanım yapmaktan, bölüm üzerine kendi zekaları yettiğince şakalar söylemekten bıkmayacakları bölümdür, bu tip zihniyet devam ettikçe de hakettiği değeri görmesi mümkün değildir tabi ki.

(bkz: 13 going on 30) büyüdüğü zaman mark ruffalo olabilecek potansiyelde bi çocukluk arkadaşım olsaydı daha güzel olurdu dünya

akrabalara anlatılması en zor mesleklerden biri peyzaj mimarlığı.. uğraşılan sayısız denemeden sonra vazgeçtim ben artık, akrabalardan birisi olsun, dolmuş durağındaki yaşlı teyzenin ısrarla sohbet etme çabası olsun konu 'ne okuyosun' a geldiği anda ben 'mimarlık' diyorum artık.peyzaj kelimesini dahi söyleyemeyen insanlara peyzaj mimarlığının ne olduğunu anlatmaya çalışmak sadece zaman kaybı oluyo

çok üzülünecek bi durum değildir, sonuçta antalyadan daha büyüleyici birsürü şehir varken insan antalyayı görmeden öldüğüne üzülmez heralde o kadar da

duvarda resmi ,alemde ismi olan delikanlıymış kendisi

başka dilde aşk filmindeki muhteşem oyunculuğundan sonra kendisi için söylenebilecek tek şey (bkz: hastasınım)