Yaşım 7_8 samsundayız annemin memleketi geziyoruz, benim rahmetli annenemin bir komşusu varmış onu ziyaret edeceğiz dayım ben annem... Gittik oturduk neyse ayrıntı hatırlamıyorum yaşlı koca bir kadın işte gitme vakti gelince yolcu edeyim sizi dedi asansörle aşağı iniyoruz hep beraber , dayım annem önde sırtları bize dönük ben yaşlı teyzeyle arkada yan yanayız teyze bir anda elini bacaklarımın arasına atıp sıkıştırmaya, mıncıklamaya başladı beş saniye falan sürmüştür sanırım, yüzüne baktım şaka yapıyor sandım güldüm o da güldü... Yaşadığım şeyin taciz olduğunu anlamam bunu hatırlamam 25 senemi aldı... Daha kötüsü de olabilirdi... .(hatırladıkça geriliyorum sözlük)

Var bende bir tane süper ehli araştırmalardan sonra yaptığım bebek, 2 yaşında şuan kendileri.
Asla tv izlemeyelim diyen idealistliğim şimdi elektrik kesilince ekranı yalıyor.
Teori ve pratik uçurumu diyelim

nil erkoçlar olabilir, dikkat edinilesidir.

burada bir sürü arkadaş edindim,
burada aşık oldum,
burada tanıdığım birinin tavsiyesiyle midyat'a öğretmen oldum
burada o gittiğim okuluma 3-5 kitap topladım,
buraya annem okur diye günlüğüme yazamadıklarımı yazdım.
burada asosyal olduğumu keşfettim.
klavye delikanlısı oldum, attım tuttum, rahatladım.
tanımadıklarıma kızdım, sevdim.
saçmaladım, zırvaladım,
dahi anlamındaki "de" yi sevdim.

"dede, baba, mama"
hatırlamasanda bunları ilk söylediğinde evin einstein'ıydın, bir daha kimse bir şey öğrendiğin için bu kadar sevinmedi.

5 aydır sözlüğe bir şey yazdığım yok, zaten 5 aydır yazdığım tek yer sınıf defteri; ders, konu, yoklama ve imza. imza demişken; babamın afilli imzasına benzesin diye kıçımdan icat ettiğim sevgili kocaman imzam seni her gün en az 10 kez, bazen 40-50 kez atmanın verdiği güçle diyebilirim ki, aklıma zıçayım. son olarak küflenmiş "entry"lerimi okuyup oy veren meleğim saol.

2 gün önce doğum günümdü,28 ekimde 28 imdeydim
babamın ölümünün 12. senesiydi...
arayan soran olmadı pek, annem arayıp sana para yolluyorum ne istersen git al dedi.
mesaj çeken bir telefon hattımdı birde bankam.

"doğum gününüz kutlu olsun sayın aci ama gercek"...

doğum günümde biri hayatını hediye etmek istedi...
"benimle evlenir misin aci ama gercek"...
evlenme teklifi aldım, evimin mutfağında, sosyal baskının müsade ettiği en romantik alan oraydı...

koca kıcıma orantılanarak alınan yüzük parmağıma büyük geldi... 5 dakika sürdü keyfi minik şirin kelepçenin...

polyanna'nın yerli bayii;

"aşkım şimdi sen bu yüzüğü al hem büyük geldi hemde pahalı, bunu geri ver daha ucuzunu al"

az önce yolcu edilen
27 yaş,
babasızlığın 12. yıl dönümü,
hatırlanmak istemeyip, için için burkulan bir ahmak,
teklifi kalan, kendisi giden bir sevgili,
kocaman kıç, ince, boş yüzük parmağı,
yorgun, boş gözler,
ve nokta.

deprem olduğunda arkadaşlardaydım biri masaya kim vuruyor dedi, ben vuruyorum dedim. masaya vurmayı bıraktım ama küt küt sesleri devam etti gelmeye, tavana baktık avisesiz gariban lamba salım sallanıyordu... durdu... yine sallandı...yine durdu...
15 dakika sonra 3. sarsıntıyı da alınca ben evdeki arkadaşlar ve yusuf yusuf dışarı attık kendimizi.
van'a 9 saat mesafede bunlar oldu, tek başına ayakta durmaya çalışan öğretmen arkadaşlarımın soğukta kıçları donuyor şimdi, korkuları yanına kar kalıyor yalnız olmanın acısını hiç bu kadar yaşamamışlardı.
annem arıyor sonra;
yavrum deprem sizin orayı da sallamış, gece dikkat üstüne düzgün, kalın bir şeyler giy. anne deprem olursa sakınmam gereken götümden daha önemli şeyler olacak...

buraya 22 saat uzaktan, istanbul'dan 2. kitaplar geldi...
zahmetiniz, ilginiz ve desteğiniz için teşekkürler seretan

ilk kitaplar geldi...
izmir çiğli'den, gönderen her kim ise zahmete girip yolladığı için çok teşekkürler hepsi çok güzel kitapların.
bugün olan en güzel şeydi bu.

gün itibariyle ne gelen ne gidenin olmadığı kampanyadır.

menemendir efenim, menemeni erkek yapar. adı da üstündedir.
man a man

üzüntü veren eylemdir.

buradan tüm komşularıma sesleniyorum;
yıllarca bahçe katı evimin tam da bahçesinde düğünler yaptınız kiminizin pipisi gitti kiminizin kızı, kiminizin oğlu.
düğününüzün değerli misafiri kel, göbekli amca odamın her perdesini açtığımda karşımda duruyordu. gündüz gözüyle perdelerimi kapatıp bekledim.
kpss, öss gibi hazırlıklarımın bazı günlerinde ankara havası oynayarak test çözdüm.
zılgıt eşliğinde antibiyotik içtim.
kurban bayramlarında gözümün önünde hayvanları kestiniz, bahçe mezbaya döndü ben kurban vejiteryanına.

bu sizin adetinizdi, sizin törenizdi, töreninizdi. biz her düğünde sizin oralı olduk.

en büyük hayalim, evlenirken o bahçeye 2 metrelik iki amfi koyup size sad but true yu inlete inlete çalmak, dinletmekti.

yasaklanacak zaman mıydı şimdi ha? *

ağaç mı kaldı ki ?!
yersiz sosyal mesaj*

iki öğretmen birleşip anca yazar olabileceğimiz kriter.
yapsınlar bunu lan.
kurban bayramında birleşip danaya girdikleri gibi 5 kişi toplanıp sözlüğe girelim.

merak edenlerin okulun resimlerini internetten görebileceği,kitap toplama bittiğinde ise gelen kitapların, konulduğu yerlerin fotoğrafları çekilerek sözlüğe ekleneceği kampanyadır.

midyat atatürk ilköğretim okulu kitap kampanyası

her ne kadar takipçisi olmasam da her gördüğümde arkadaşımın dizide ki son model arabaları, emir'i, yaşanan evleri vs gördükten sonra verdiği tepki geliyor aklıma.
yanında oturan annesine bakarak " anne benim adımı niye feriha koymadın"

bağırırken tükürmek.
lama gibi bağırma sırasında da tükürürler.
eğer bunu sık sık yaparlarsa öğrencilerde korku oluşacaktır.
"bağırtmayın, tükürüyor!"
nereden biliyorum ?
kendimden.

o okuyup bitirdikleri kitapları midyat atatürk ilköğretim okulu kitap kampanyası na bağışlamak isteyebilecek sözlük yazarlardır.