içimde tuhaf bir his var. korkuyorum...

Yaşamak bazen o kadar anlamsızlaşıyoki gözümde.. Düşünüyorum; ben neden varım? Nasıl bir insanım? Ne yapıyorum ve nereye gidiyorum? Ne istiyorum hayattan, ne bekliyorum?
Yaşantılarımız içinde kendi varlığımıza anlam kazandırabilmek o kadar da kolay bir şey değil aslında. Bazı şeyler ifade edildiğinden çok daha zor..
insan olmak mesela. Söylendiği kadar kolay mıdır? Düşünebilme becerisi diğer varlıklara göre çok daha üstün olan her şahsiyeti insan olarak kabul edebilir miyiz? Yoksa insan olmak bunun çok daha ötesinde midir?
Farklı bakış açıları dünyaya zenginlik katar öyle değil mi? O zaman bana kalırsa biz, oldukça fakir bir dünyada yaşıyoruz.
insan olmanın bile bu kadar basite indirgendiği bir dünya ne kadar zengin olabilir ki zaten? Olsa da neye yarar? Sonuçta her şeyin bir başlangıcı olduğu gibi aynı zamanda da bir sonu var.
Belki de hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamamızdır en büyük problemimiz. Hatta belki de tam anlamıyla insan olamayışımızın sebebi de budur. Her an her şeyin olabileceğini göz ardı etmektir bizi bu kadar saçmalığın içine iten..
Değer bilmek, önemsemek, sahip çıkmak, benimsemek, konuşmadan önce iki kez düşünmek, kırmamak, görmezden gelmemek, iyi ya da kötü her günde birlikte olmak, ezmemek, küçük görmemek, sevmek, gülümsemek, paylaşmak, hatta yoldan geçen kediye bile selam vermek.. Daha birçok şey sıralayabilirim insan olmak adına. Sıralamaktan ziyade, yapabilir miyiz bunları hayatımızın her anında?...

Nee guzel seysin sen hep yasin....

Hicbir yer insanin kendi evi gibi olmuyo. ister babanın evi olsun, ister ablanin. Hatta bazen kendi evinde bile yabancı gibi hissedebiliyor insan. Kendimi bu dünyanın hicbir yerine ait hissetmiyorum artik. Sadece bekliyorum...

mertti adi. 1. siniftaydik. o da beni seviyodu. zaten karşılık bulduğum ilk ve son ask oldu..

ben şuan sadece hayatimda tanidigim en iyi insanlardan biri için yaziyorum. başına gelmeyen şey kalmamis, muhtemelen kendini dipsiz ve karanlik bi cukurun icinde sürekli düşüyormuş gibi hisseden biri için. yaptigi en büyük hata sadece sevmek olan biri için. aramizda çok mesafe var belki ama burdan onun acisini hissedebiliyorum. sanki ben yasiyomusum gibi. yaninda olup birazcik olsun daha iyi hissetmesini sağlayabilecek bi şeyler yapabilmeyi isterdim. ama kuracak cümle dahi bulamiyorum. umarim içinde olduğun bu sacma durumdan en kisa zamanda kurtulursun. belki birbirimizi hic görmedik ve çok az şey biliyoruz birbirimiz hakkında. ama emin ol cok uzaginda olsa bile seni gerçekten önemseyen biri var. kötü zamanlarinda içini dökecek biri arayisina girersen bil ki ben hep burdayim güzel insan.. seni her zaman dinlemeye hazirim..

Kendime çok kiziyorum. Neden her şeye bu kadar cabuk kapiliyorum ki?

bu ülkede artık çocuk olmak bile zor...

ayarlar bölümünden otomatik saat ayarini kapatirsan sorun kalmaz.

Muşmula olurdum ben...

Belki de sadece onu gerçekten sevip, değer veren bir insanla karsilasamayacagini düşündüğü için agliyodur.

Ne hissettigimi bile bilmiyorum.

Hayat düşündüğünden daha basit. ihtiyacin olan tek şey biraz cesaret. hicbir şey senin mutluluğundan ve huzurundan daha önemli değil...

sabretmek...

her güzel söze aldanma. etraf yalancilarla dolu.

5 dakika daha.

Kabullenmesi seneler süren şeydir. üstelik arkadaşınız yan dairenizde oturuyorsa. onu en son gördüğünüz anı hatırladığınızda keşke yüzüne daha dikkatli baksaydım, boynuna sarılıp onu ne kadar çok sevdiğimi söyleseydim diye pişmanlık duymaktır. kapıyı açıp dışarı çıkmaya hazırlanırken, yan daireden gelen sesler arasında onun sesini aramaktır. kim olursa olsun, zordur birini kaybetmek. hele de böyle anidense...

Anneye sarilmak.

beraberinde birçok pişmanlığı getiren durumdur. verdiği acının da tarifi yoktur.

ayıranın ölüm olması hepsinden zordur. tabi yaşayan taraf için.