ruhumu7niz

Bir gün sabah sabah kapıyı vursam,
Kim o ? dersin uykulu sesinle içerden.
Saçların dağınıktır, mahmursundur.
Kimbilir ne güzel görünürsün sevgilim,
Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,
Uykudan uyandırsam seni,
Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç'ten.
Fabrika düdükleri ötmededir.

Fotoğraf çektirmek için yan yana getirilmiş
iki nesne değiliz biz
Güvercin curnatasında yan yana akan iki güverciniz
Mesafeler birleştirdi bizi bir de sözler
Razı olma hiçbir sessizliğe
Biliyorsun seni seviyorum
Pencereden bakmayı
Öğreteceğim sana
Sesin
Balkona asılı çamaşırcasına
Havalansın, havalansın dursun
Sokakta değil balkonda;
Dışarı çıktığın zaman
Romanını yastığının altına sakla;
Şiirini mutfağa koy
Boş bir deterjan kutusu vardır nasıl olsa,
Öykünü yanına alabilirsin elbet
Müziğini de, resmini de
Niçin güvenemiyorsun bana?

Ateş bir gün suyu görmüş yüce dağların ardında sevdalanmış onun deli dalgalarına. 
Hırçın hırçın kayalara vuruşuna, yüreğindeki duruluğa 
Demiş ki suya: Gel sevdalım ol, hayatıma anlam veren mucizem ol... 
Su dayanamamış ateşin gözlerindeki sıcaklığa al demiş; 
Yüreğim sana armağan... 
Sarılmış ateş ile su birbirlerine sıkıca kopmamacasına... 
Zamanla su, buhar olmaya, ateş kül olmaya başlamış. 
Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı... 
Baştan alınlarına yazılmmış olan kaderi de, yüreğindeki kederi de alıp gitmiş uzak diyarlara su.. 
Ateş kızmış, ateş yakmış ormanları... 
Aramış suyu diyarlar boyu, günler boyu, geceler boyu..
Bir gün gelmiş suya varmış yolu..
Bakmış o duru gözlerine suyun, biraz kırgın, biraz hırçın..
Ve o an analamış; aşkın bazen gitmek olduğunu. 
Ama gitmenin yitirmek olmadığını... 
Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla..
işte o zamandan berdiri ki: Ateş sudan, su ateşten kaçar olmuş.. 
Ateşin yüreğini sadece su, Suyun yüreğini sadece ateş alır olmuş... 

Can Yücel